Spirannu di farivi cosa gradita, vi mannu nna poesia di lu 1990.
Nnaiu antri. si vi piacinu, ogni tantu, vi li mannu.
Saluti
Peppi Riva
Lo scempio

Nà famiglia comu tanti 

vinuta di fora pi li parienti,
ieru a fari li villeggianti
ni ‘n paisi ca nunn’era canuscenti…
“Chi è chissu, papà, ‘n paisi?
A mia mi pari ca è nà rovina,
talia li casi comu su misi
gna cuemu dici ca lu progressu raffina!!”
“Figliu miu”, arrispunnì “Chissu è Caniattì
anchi si pari un villaggiu africanu,
lu progressu ccà agisci accussì
chissu è lu modu di fari nostranu”.
“Ma papà e li canicattinisi…
nunn’annu mai pinsatu a lu sò paisi?
Comu è possibili ca su tantu ‘ndiffferenti
eppuru su tantu ‘ntelligenti!”.
“E’ nna razza strana figliu miu,
è veru, su ‘ntelligenti, nun c’è dubbiu
ma quannu pensanu pi la sacchetta china
sulu pi chistu ‘n canicattinisi sarrimina”.
“Ma si li viecchi hannu sta mentalità
piensu ca li carusi su di nantra manera,
s’impegnerannu nni la società,
criu ca cu iddi avà canciari sta tiritera…”
“Piensi mali filgiu miu,
a nudda banna comu ccà
è validu lu famosu dittu:
diversi generazioni, stessa ottusità”.
“Ma”, continuà,”c’è puru genti ca s’impegna
ca cerca di fari progrediri sta situazioni
ma a diri ca dda genti subitu li segna
e ci boicotta ogni so manifestazioni!”
“Chi brutta situazioni ca c’è
ma nun si putissi fari…”
“Sienti lu papà anchi si fussitu lu re
putissitu sulu stari a taliari…”